Het verhaal achter The Red Daan — Waarom een rode draad in een sok

De eerste werkdag na verlies

Die allereerste dag dat ik weer wilde werken had ik een rouwarmbandje gekregen. Een gouden armbandje met een vlindertje eraan ofzo, en ik geloof dat de verpakking een prachtige quote had.

Voor mij was dit bijna een baken op zee die vertelde: “Ja, hallo, ik ben mijn kind verloren. Let op, deze dame maakt het ongemakkelijk want die gaat overal staan huilen.” Die kan de dag eigenlijk niet doorkomen, want per uur leven is al teveel en gaat nu even “proberen” functioneel te werken.

De intentie van het armbandje was zo goed maar terwijl ik in de tram zat heb ik het al uitgedaan. Ik stopte hem in mijn rugzak en keek naar mijn benen. Ik had toevallig die ochtend de lievelingssokken van Daan aangedaan. Hij wilde die zo graag in zijn maat, ik heb het hele internet ervoor afgezocht maar ze waren er niet. Fel blauwe sokken met ijsjes erop. Terwijl Calmea met calm down in mijn oren tetterde en ik moeite had met ademhalen vanwege de zenuwen om mijn collega’s weer te zien moest ik toch even lachen. Stomme sokken.

Nu ik er jaren later op terugkijk, snap ik pas hoeveel die sokken voor me deden. Toen ik me op het toilet verstopte, omdat ik nergens anders “privé” kon huilen. Toen ik in een vergadering zat en mijn benen kruiste, en daar waren ze weer. Ik werkte op de plek waar hij ook overleden was, met armen die leeg waren, en toch had ik daar, onder mijn broek, een steuntje in de rug dat niemand kon zien.

Later liet ik een tattoo zetten. Maar die eerste werkdag was verschrikkelijk, en zo zijn er veel van die kleine momenten die je niet met iedereen wilt delen. Maar waar je dat stille steuntje wel nodig hebt. Vooral wanneer iemand weer eens iets zegt als: “Nu is hij op een betere plek.” “Het heeft zo moeten zijn.” “Wat zie je er goed uit, zeg.” “Ik zou nooit meer mijn bed uitkomen, als ik jou was.”

Ik wil hier ook iets anders zeggen. Ik heb ooit, jaren geleden, tegen een collega die in rouw was iets soortgelijks gezegd. Niet uit onverschilligheid, maar uit onwetendheid.. ik wist gewoon niet beter. Ik draag dat nog steeds met me mee, tot op de dag van vandaag.

“Grief = love, with no place to go” is uit die opmerking geboren. Niet uit een mooi moment, maar uit een dom moment dat ik later, van de andere kant, zelf moest voelen. Verdriet is geen probleem dat je oplost met een goedbedoelde zin. Het is liefde die nergens meer heen kan. En toch moet je door of je dat wilt of niet.

Waarom sokken

Dat is waar The Red Daan vandaan komt. Niet uit een idee voor een product, maar uit een paar sokken met ijsjes erop, die me op een verschrikkelijke dag overeind hielden zonder dat iemand het wist. Sokken zitten de hele dag tegen je huid. Niemand ziet ze, behalve jij. Geen rouwarmbandje dat opvalt, geen tekst die je moet uitleggen aan een vreemde in de tram. Gewoon iets, dicht bij je, de hele dag. Alleen van jou.

De rode draad

In elke sok van The Red Daan loopt een rode draad over de teenbox. Bewust zichtbaar. Een leven dat eindigt wat toch nog steeds een rode draad is in jouw eigen verhaal. Het is een draad die soms abrupt stopt, terwijl je hem nog vasthoudt.

Rood, omdat rood voor mij nooit het verdriet zelf was. Rood is de liefde die overblijft, de rode draad, ook al heeft die nergens meer heen te gaan.

Drie ontwerpen, drie fases

Rouw verloopt niet in een rechte lijn. Daarom zijn er drie ontwerpen, geen één.

Voor wie dit is

The Red Daan is niet alleen voor wie een kind, ouder of partner heeft verloren door overlijden. Het is voor iedereen die iemand mist. Na een overlijden, na een afscheid, na het einde van iets dat niet meer terugkomt.

Als je iemand mist: ik hoop dat dit iets is wat je kunt dragen. Iets dat niemand anders ziet, behalve jij.

Liefs,

Sanne