Mag je blijven praten over je overleden kind?

Ja, vind ik wel. Praten over je overleden kind is niet zielig en het is geen stilstaan. Het is de manier waarop hij gewoon meedoet in het dagelijks leven.

Ik ben geen hoopgoeroe. Ik ga je niet vertellen dat het beter wordt of dat je er sterker uitkomt. Rouwen is stom. Maar er is nog kleur, ook al zie je hem soms een tijdje niet. Ze noemen het met een mooi woord: micro joys. Dit stuk gaat daarom niet over de ziekte van Daan, maar over wie hij was.

Daan werd geboren op 3 mei 2016

Een kleintje wat zo ontzettend gewenst was. Nu ben ik natuurlijk lichtelijk bevooroordeeld maar hij was absoluut geweldig, rood haar en blauw/groene ogen, zo’n zacht huidje en hij paste echt perfect in mijn armen.

Het moederschap was ver van perfect, maar samen met Daan leerde ik om mama te zijn. Van de reis van borstvoeding naar fles, allergieën, het eerste hapje en zijn onuitputtelijke energie die mij wel meer dan eens moe maakte. Waar ik ook vaak bang was voor de mening van de moedermaffia, en dan vooral de moeders zoals die van Pleuntje.

We reisden veel de eerste jaren, van Parijs tot Italië, namen onderweg de speeltuinen mee, de kinderboerderij, zwembaden en alle hobbels die een “gewone” nieuwe moeder heeft namen we ook gewoon lekker mee. We waren eigenlijk gewoon een gewoon gezin wat hun eerste kindje kreeg. Als de mama van Pleuntje nu meeleest, wil je dan alvast de blog sluiten want ik snap dat je graag je mening deelt maar ik heb alles gedaan wat in mijn macht lag om Daan gezond te houden. Suiker is niet de boosdoener in dit verhaal.

Paw Patrol, Snollebollekes en kentekens

Daan was een echt jongetje, klom graag op alles wat er was, maar misschien niet helemaal geschikt voor was. Wat mij als nieuwe mama regelmatig grijze haren bezorgde, hoe doen die jongetjes dat toch, geen angst zien waar jij met zwetende handpalmen op de zijlijn staat te kijken met het schietgebedje: niet vallen, niet vallen.

Hij was gek op Paw Patrol, Super Wings en later ook gewoon lekker “brabants” gek op de Snollebollekes. Hij kon geen auto bekijken zonder het merk te weten en had diezelfde kentekentic als zijn vader en Opa.

Grote broer van Fay

Op 17 december 2017 verwelkomden wij zijn zusje Fay. Hij was dol op Fay en net als elke grote broer vond hij Fay ook wat ingewikkeld als ze iets moesten delen.

Ze konden heerlijk samen spelen, samen stiekem dingen ondernemen die ik wat minder leuk vond, zoals met stiften de muren opnieuw een kleurtje geven. Achteraf ben ik zo blij met die muurschilderingen.

Mario Party en sodejuut

Daan was een jongetje van 6 jaar wat vol met levensvreugde zat.

Die uren en uren Mario Party met mij kon spelen en toch discussie kon voeren dat de dobbelsteen echt niet verder kon dan 4 in het spel. Die ongegeneerd sodejuut kon roepen als er iets niet lukte en het liefste elke dag een dansje aan de salontafel deed op carnavalsmuziek. Die het liefste Cars keek en dan bij de nachtelijke pijn De Gruffalo luisterde als luisterboek. Ik denk dat ik zelfs nu nog het hele boek uit mijn hoofd zou kunnen voorlezen.

Die dobbelsteen ging trouwens gewoon tot 6. Ik heb die discussie nooit gewonnen en nu telkens als ik Mario met de andere kids speel moet ik stiekem lachen als ik na de 4 kom.

Waarom ik niet alles over zijn ziekte schrijf

Daan was zoveel meer dan zijn ziekte en dat is iets wat ik bij meer ouders om mij heen zie, de dood van hun kind wordt de definitie van het kindje.

Ik zou hele boeken kunnen schrijven over de kanker, welke soort kanker het was, wat voor onderzoek ik er zelf naar heb gedaan, welke protocollen ik allemaal heb gelezen, hoelang het duurde, dat ik de meest geweldige artsen, verpleegkundig specialist en verpleging, catering, schoonmaak etc. in het Prinses Máxima Centrum had. Het zou mij helpen en misschien ook anderen die diezelfde weg lopen. Maar ik vind dat het Daan overschaduwt, en dat is iets wat ik persoonlijk niet wil. Dit is voor iedereen anders. Maar voor mij is Daan meer dan alleen een ziek kindje geweest.

Zijn ziekte is het minst interessante aan hem. Het is alleen wel het enige waar mensen naar durven vragen. Soms vind ik dat best weleens jammer. Het voelt vaak alsof ze een oordeel klaar hebben staan, aah kanker, jaa..nee dat is geoorloofd. Dan is het in ieder geval niet helemaal jouw schuld, of althans wat heb je hem te eten gegeven. Ik las borstvoeding, suiker maar hoe zat het met je foliumzuur? En wat voor schoonmaakmiddel heb je gebruikt, of was het die wasmiddel mythe?

Wat er wel gebeurd is

Daan werd ziek toen hij 3 jaar was. Hij kreeg kanker en werd behandeld in het Prinses Máxima Centrum. Op 2 juni 2022 is hij overleden, op 6-jarige leeftijd. We hebben een prachtige uitvaart gehad en een nog mooiere urn dan ik ooit had durven bedenken. Want gelukkig ben ik creatief. Daar wil ik misschien in de toekomst nog wat over delen.

Dat zijn de feiten. Ze staan hier expres in het midden en niet bovenaan.

Praten over Daan is mijn favoriete hobby

Begrijp me niet verkeerd want een van mijn favoriete hobby’s is over Daan praten, zoals ik eerder al zei lichtelijk bevooroordeeld.

Er valt zoveel over hem te vertellen, en ook al doet het soms zeer om erover te praten en moet ik er soms van huilen, het is nog steeds mijn favoriete hobby.

Ik ben me ervan bewust dat ik daarmee niet de makkelijkste gast op een verjaardag ben. Mensen weten vaak niet wat ze moeten zeggen en dat snap ik, ik wist het vroeger zelf ook niet. Je hoeft niks te zeggen. Vraag gewoon hoe hij heette. Of naar zijn lievelingskleur. Of, als je me al wat langer kent, vraag gewoon of ik weer een hersenspinsel heb gehad om zijn naam in ons leven te houden. En die vraag hoeveel kinderen ik heb, man dat is voor mij bijna een kruisverhoor. Wat ga ik zeggen: Ja, 3 een jongetje en 2 meisjes. Dan komen de vervolgvragen, kak, lieg ik door hem weg te laten of juist niet. Hij zou al bijna 10 zijn geweest ik weet de feiten wel maar trauma dump ik zodat de ander zich slecht voelt of lieg ik dat ik maar 2 meisjes heb en voel ik mezelf slecht. Dat heb ik na 4 jaar nog steeds niet onder de knie.

En als het ook maar 1 ouder zou kunnen helpen die net als mij uren en uren op zoek was naar een sprankje van wat dan ook, dan zou ik alles delen, want die eeuwige vermoeidheid alsof je wegzakt in drijfzand terwijl de dag maar doordraait, dat is een van de meest moeilijke dingen die ik heb meegemaakt.

Grief = love, with no place to go.

Rouwen is stom, maar er is nog kleur

Ik heb lang gedacht dat verdriet grijs was. Dat het bij je hoorde dat alles doffer werd en dat je dat maar te accepteren had.

Dat klopt niet. Het wordt niet minder erg, maar de kleur komt wel terug. Eerst op momenten die je niet zelf kiest, zoals wanneer je dochter iets zegt wat hij ook gezegd zou hebben. Later wat vaker.

Daarom is The Red Daan geen grijs merk geworden. In elke sok loopt een rode draad over de teenbox, en de rest van de sok mag gewoon kleur hebben. Natuurlijk vind ik het ook geweldig dat iedereen die een paar sokken koopt Daan zijn naam ziet, zoals ik ooit bedacht had als hij later groot was. Misschien was Daan wel een hoogleraar geworden en had hij het geneesmiddel voor kanker uitgevonden en was zijn naam net zo bekend geworden als penicilline.

Het is een sokkenmerk geworden. Ook goed.

Vertel me eens iets kleins over jouw kind. Niet hoe hij is overleden, maar waar hij of zij om moest lachen. Dat zijn de vragen waar ik blij van wordt.

Liefs, Sanne