Waarom kan ik lachen en toch nog steeds rouwen? De paradox van rouw.

Wat is rouwen ontzettend stom vind je niet? We zijn het verleerd in onze huidige maatschapij. We kijken stiekem het liefste weg als mensen iets moeilijks meemaken, of het nu een scheiding is, het verlies van een dierbare, ziekte of iets anders ellendigs. Ellende kan niet samen bestaan met geluk.

Het gaat vast heel goed met jou?

Ja, dat klopt, ik rouw graag op mijn eigen manier. Ik heb geleerd dat mijn thuis is waar mijn hart ligt. Het verlies van ons kindje is een van de meest verschrikkelijke dingen die ik heb mee moeten maken naast het verlies van mijn ouders.

Ja, je kan lachen en tegelijk nog steeds rouwen. Dat is geen tegenstrijdigheid, dat is gewoon hoe rouw werkt.

Ik dans graag de hele dag dag door op een diepzinnig muziekje met mijn andere kindjes. Ik lees graag boeken, ik ben graag “weg”. Dat is wat de meeste mensen zien aan de buitenkant. De eindeloze paradox vanbinnen is iets wat bijna niemand ziet. Achter elke glimlach zit ook een stukje “verdriet” niet het zware soort meer een soort melachonisch verdriet wat elke dag met mij meeloopt.

Ben ik nu bitter?

Misschien een beetje. Je denkt dat rouw een deur is. Eerst verdriet, dan, ooit, aan de andere kant, weer geluk. Zo werkt het niet, voor mij althans. Grief = love, with no place to go. De liefde die je had is er nog. Die zoekt geen nieuwe plek meer. Dus zit hij overal. Ook in het lachen, in het wijntje, het avondje uit of het instagram fimpje waar je stiekem veel te hard om moet lachen.

Had ik maar..

– Ieder mens die ooit iets verloren is, a.k.a ik ook dus.

Spijt is iets voor later. Ik ken geen enkele ouder die een kindje heeft verloren die niet met diezelfde vraag worstelt. Had ik maar.. meer foto’s gemaakt. Had ik maar..meer geknuffeld. Had ik maar.. Had ik maar.. Had ik maar..

Zodra je de rust kunt vinden om met jezelf te kunnen zitten is misschien niet meer de vraag had ik maar, ookal stel ik mezelf die vraag ook nog steeds zoveel jaar later. Misschien wordt die vraag wel meer oja, dat heb ik ook gedaan.

Zoals ik in een van The Red Daan post schreef:

Verdriet uitleggen is alsof je jezelf in een andere taal probeert uit te leggen.
Dus laat me het proberen. Mijn mooiste en moeilijkste leerproces tot nu toe.
Het werd stil. Het geluid van de ziekte verdween.
De stilte was ondraaglijk. Oorverdovend. Zo ongelooflijk pijnlijk.
Een einde dat zo definitief was. En toch…
Begint er een ander soort leven.
Een leven waarin zielsverdriet en een glimlach in één zin bestaan.
Een ruimte waar licht en donker tegelijkertijd bestaan.
Waar je weg bent en tegelijkertijd hier bent.
Als je me dat vier jaar geleden had verteld, had ik je … genoemd
Een tabblad dat open blijft staan in je hoofd. Een goudkleurig tabblad, zo helder en warm, boven een zwart tabblad dat zoveel duisternis herbergt.
Dit is The Red Daan. Een rode draad, voor degene die weg is en tegelijkertijd hier is. Want verdriet = liefde, zonder plek om heen te gaan.

liefs,
Sanne