Het hutje op de hei

Rouwen met een druk leven betekent voor mij dat ik mezelf soms voorbijren, tot mijn lijf op de stopknop drukt. Het hutje op de hei is geen plek waar ik naartoe vlucht, maar een leven waar ik mezelf de ruimte geef om niet perfect te zijn.

Het hutje op de hei, zo vaak denk ik aan die uitdrukking. Het wegvluchten van alles wat we het normale leven noemen. Dat klinkt best donker, maar het is een vlucht naar een simpeler bestaan. Dat rouw iets vreemds is, hebben we allemaal al vastgesteld.

Waarom verlang ik soms naar het hutje op de hei?

Er zijn twee dingen in het leven die zeker zijn: geboren worden en doodgaan. En in die tussentijd verlang ik soms naar de ruimte van het hutje op de hei. Waar het leven bestaat uit versgebakken brood, kippen, een moestuin en alles wat ik daarmee nodig denk te hebben. Ik werk ook hard aan dat leven. De kippen hebben we inmiddels al.

Hoe druk is druk, als je ook nog rouwt?

In mijn dagelijks leven heb ik het “druk”. Het type druk dat ik zelf veroorzaak. Twee dagen in de week loondienst, mijn twee eigen bedrijven, onze twee/drie kids (ik weet nog steeds niet hoe ik dit moet opschrijven), sociale “verplichtingen”, hockey, school en ga zo maar door. Daarbij komt ook nog de rouw, want rouw is net als verdriet een schaduw die gewoon gezellig de hele dag met me meeloopt. Soms gewoon als gezelschap en soms als moment waarop ik mezelf voorbij ben gevlogen en niet naar verdriet heb geluisterd. De Efteling was daar een mooi voorbeeld van.

Wat gebeurde er in de Efteling?

Ik was mezelf al voorbijgelopen, of gerend in dit geval, en daar was het uitje waar ik de hele week al een knoop van in mijn maag had. Ik besloot dat ik ook nog content wilde opnemen voor de socials en wilde genieten met de middelste. Wat ik vergat, is dat de Efteling Daan zijn lievelingsplek was. En de plek waar hij voor de allereerste keer ziek werd. Uiteraard werd ik nu zelf ziek van alle spanning en belandde ik precies op de wc waar alles ooit begon. Ik voelde me mentaal al niet fit, en fysiek was het blijkbaar tijd dat ik een stopmomentje kreeg.

Uiteindelijk was het een moment dat ik kon kiezen. Verbloemen dat ik het moeilijk had, doorgaan, want dat doe ik immers graag. Wat dat betreft ben ik net Elsa: conceal, don’t feel. Niet de meest gezonde strategie, daar ben ik me bewust van. Met wankelende benen moest ik dan ook toegeven: het was te veel. Alles was te veel. En dat verrekte hutje op de hei leek zo ver weg.

En dat terwijl ik zo hard mijn best deed om oké te zijn. Om niet weer diegene te zijn die net even de verkeerde opmerking maakte. Die per ongeluk iets vertelde wat andere mensen minder normaal vinden dan ik.

Waarom voelt rouw soms als een mijnenveld?

Dat gebeurt me trouwens de laatste maanden wel vaker. Ik vertel een verhaal dat voor mij compleet normaal is, tot je om je heen de reacties ziet. De stilte. Dat zijn die momenten dat ik denk: kak, alweer. Joh, dat is dus niet normaal.

Ik heb overigens voldoende therapie gehad, don’t worry, maar dat rouwen is gewoon onwijs lastig. Op sommige dagen voelt het als een mijnenveld waar je per ongeluk er weer eentje laat afgaan, zonder dat je wist dat die daar lag.

Wat ontdooit een bevroren hart?

Maar er is zoveel meer, nu we vier jaar verder zijn. Het verlangen naar dat hutje is sterk en de Efteling is misschien voorlopig niet meer mijn ding. Maar er zijn ook momenten waarop ik langzaam weer tot leven lijk te komen. Alsof Elsa per ongeluk mijn hart had bevroren en ik een liefdeskus nodig heb.

Ik denk dat het ook wel zo gebeurd is. Die bevriezing, het gevoel dat je vastzit en je niet kunt bewegen omdat alles te veel voelt. Uiteindelijk blijk ik niet een liefdeskus van iemand nodig te hebben (dat is nou jammer voor mijn man), maar juist van alles wat het leven omvat. Een mooie zonsondergang, muziek, de zee en ook een avondje onder de overkapping terwijl het regent. Die mental health walks helpen ook, maar die vergeet ik nog steeds regelmatig in te zetten. Mezelf opnieuw leren kennen is een opgave naast een “druk” bestaan.

Waarom begin je in hemelsnaam ook nog een sokkenbedrijf?

Je zult je nu afvragen: maar mop, waarom ben je in hemelsnaam ook nog een bedrijf begonnen met sokken? Die vraag krijg ik vrij regelmatig. Want ik houd er niet van om met m’n kop op de socials te staan, de marketing is pittig omdat het een bedrijf is dat zo dicht bij mijn hart ligt, en dan heb je nog de haters. De haters die vinden dat mijn intenties niet oprecht zijn en dat ik Daan probeer te verkopen.

Maar The Red Daan is ontstaan uit liefde. Het is geen makkelijke weg, maar ik doe immers ook niks op de makkelijke manier. Ik heb er zelf ook veel aan. Ik leer nieuwe mensen kennen, die we in de volksmond lotgenoten noemen.

Doordat ik uit het comfort van het hutje stap, voel ik me de laatste tijd vaak ongemakkelijk en verdrietig. Maar niet het soort verlammende verdriet. Het verdriet waarin ik me realiseer dat ik verder “kapot” ben dan ik ooit had gedacht. En dat is minder erg dan ik had gedacht. Wat is immers “kapot” zijn?

Terwijl ik dit typ, staat er bijvoorbeeld een heerlijke playlist aan op Spotify: Morning Chill. De zon verwarmt de bevroren delen van mijn hart en straks heb ik de ruimte in mijn hoofd om met de kids moddertaartjes te maken. Daar stop ik tegenwoordig glitter in, waarom ook niet.

Wat is het hutje op de hei dan eigenlijk?

Dat hutje op de hei is eigenlijk meer een leven waarin ik mezelf de ruimte geef om niet perfect te zijn. Om te dansen in de woonkamer, de regen core memories te laten maken, waar ik ongegeneerd mijn favoriete boek lees. Yes! Threshing Day van Rebecca Yarros komt vandaag uit. Waar ik onzinnig geld uitgeef aan LEGO-projecten of Sad Babies. Waar ik de lat net even te hoog leg voor mijn eigen bedrijven en waar ik elke keer weer wat leer van mijn baan in loondienst. En waar ik de ruimte krijg om te ontdekken wie ik ben geworden.

Ik denk dat ik niet de enige moeder ben die hier tegenaan loopt. Rouw is niet speciaal, het hoort bij het leven. Een scheiding is ook erg. En zelfs als je een “normale” situatie hebt, is het leven een uitdagende weg. Iets met ieder huisje heeft zijn kruisje, toch?

Grief = love, with no place to go.